Mijn ouders zijn in de Tweede Wereldoorlog geboren. Mijn vader als op één na oudste jongen van een gezin in Chaam bestaande uit 9 kinderen waarvan de eerste 8 jongens en de jongste een meisje waren. Mijn moeder als oudste meisje van een gezin van 8 kinderen in Baarle-Nassau. Mijn grootouders van beide zijden hadden een boerengezin in Brabant.

Mijn vader kon goed leren. Hij behoorde steeds tot de beste leerlingen van de klas op de lagere school. In die tijd was het echter niet vanzelfsprekend dat je “mocht” studeren. Bij mijn vader woonden ook nog zijn opa en een ongetrouwde oom in. Er moesten derhalve 13 monden gevoed worden. Er moest hard gewerkt worden én daarom kwam school veelal op de laatste plaats én gingen de jongens van de boerengezinnen meestal naar de “Ambachtsschool” en de meisjes naar de “Huishoudschool” tot ze hun leerplichtige leeftijd hadden bereikt om daarna direct te gaan werken. Studeren op de toenmalige HBS en eventueel verder studeren was alleen voor de kinderen van de Middenstand en hogere sociale klassen. Hoewel de “standenmaatschappij” na de Tweede Wereldoorlog langzaam verdween was dat niet direct het geval in de kleinere dorpen.

Zo ook mijn ouders. Al het geld wat ze vervolgens vanaf hun 16 e levensjaar verdienden moest tot 1 jaar voor het huwelijk (in het geval van mijn vader tot zijn 24 e ) worden afgedragen aan hun ouders omdat ze het nodig hadden om het gezin te onderhouden.

Het niet “mogen” studeren was de grootste frustratie van mijn vader. Hij heeft dit overigens na zijn huwelijk met mijn moeder ruimschoots ingehaald. Hij heeft meer dan 10 jaar in de avonduren gestudeerd en al zijn diploma’s tot en met Hbo-niveau behaald om alsnog carrière te maken als leidinggevende bij de toenmalige PTT (later KPN).